مقدمه: امروزه بسیاری از تحقیقات و تحولات در زمینه مواد دندانی بر روی ساده سازی مراحل باندینگ متمرکز شده است. هدف از این مطالعه بررسی استحکام برشی پیوند یک کامپازیت خود باند شونده و قابل سیلان جدید (Class V Embrace Embrace Wetbond,Pulpdent,Watertown,USA) به عاج دندان بود. مواد و روش ها: در این تحقیق تجربی – آزمایشگاهی، 40 دندان مولر سوم سالم انسان انتخاب شده و به طور تصادفی در چهار گروه 10 تایی تقسیم‏بندی شدند. در گروه اول (گروه کنترل) اچینگ و اعمال باندینگ Excite (Ex)، کامپازیت (Tetric Flow (TF به داخل استوانه های پلاستیکی قرار گرفته بر روی سطح آماده شده عاج، تزریق شده و کیور گردید (Etch/Ex/TF). در گروه دوم بعد از اچینگ و اعمال باندینگ (Ex)، کامپازیت ((EW) Embrace Wetbond به داخل استوانه های پلاستیکی تزریق شده و کیور گردید(Etch/Ex/EW) . در گروه سوم اچینگ، کامپازیت  EWبه داخل استوانه‏های پلاستیکی تزریق شده و کیور گردید (Etch/EW). در گروه چهارم کامپازیت EW به داخل استوانه های پلاستیکی تزریق شد و کیور گردید( در این گروه مطابق با دستور کمپانی سازنده عمل شد) (EW). نتایح با آزمونهای آماریANOVA  و Scheffe مورد آنالیز قرار گرفتند.یافته ها: میانگین استحکام برشی پیوند و انحراف معیار (داخل پرانتزها) برای گروه های اول، دوم، سوم و چهارم به ترتیب (82/0) 38/13،(30/1) 99/9، (58/0) 42/2، (85/0) 08/3 مگاپاسکال بود. آنالیز آماری نشان داد که میانگین استحکام برشی پیوند کامپازیت  EWدر گروه های دوم، سوم و چهارم به طور معنی داری کمتر از گروه اول بود (P<0.05) میانگین استحکام برشی پیوند کامپازیت EW در گروه‏های سوم و چهارم به طور معنی‏داری کمتر از گروه های اول و دوم بود (P<0.05) میانگین استحکام برشی پیوند در گروه سوم و چهارم تفاوت آماری معنی داری با هم نداشت.نتیجه گیری: استحکام برشی پیوند کامپازیت  EWبدون اعمال عوامل باندینگ عاجی بسیار پایین تر از کامپازیت TF به همراه باندینگ  Exمی باشد. اعمال کامپازیت EW بر روی عوامل چسباننده تمام اچ، استحکام برشی پیوند این کامپازیت را افزایش می دهد. اعمال کامپازیت EW بر روی عاج اچ شده، استحکام برشی پیوند این کامپازیت را افزایش نمی دهد.

زمینه و هدف: شکستگی تاج دندانهای قدامی در کودکان و نوجوانان به علت تروما می باشد. چسباندن مجدد قطعه شکسته به جای درمان پروتز چینی - فلز می تواند یک درمان محافظه کارانه باشد. هدف از انجام این مطالعه مقایسه استحکام شکست دندان سالم با قطعه شکسته با دو ماده مختلف می باشد.روش بررسی: 24 دندان ثنایای میانی سالم به طور تصادفی به دو گروه دوازده تایی تقسیم شدند. بعد از آن در دو گروه قطعه شکسته اینسایزالی توسط دستگاه اینستران ایجاد شد. گروه سوم شامل 12 دندان سالم بود. گروه یک: سمان رزینی Dual (Variolink II cure) جهت چسباندن دو قطعه بکار برده شد. گروه دوم: از کامپازیت قابل سیلان (Tetric flow) برای چسباندن مجدد استفاده شد. گروه سوم: این گروه که به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شد، شامل دندانهای سالم بود. همه دندانها با اعمال نیرو به سطح لینگوال شکسته شدند. نیروی مورد نیاز برای شکست هر نمونه ثبت شد. داده ها بوسیله تست ANOVA و Tukey آنالیز شدند.یافته ها: میزان میانگین محاسبه شده برای گروه اول 17.548 نیوتن و گروه دوم 75.498 نیوتن و گروه سوم 25.858 نیوتن بود و نتایج نشان داد که میانگین گروه اول با گروه کنترل (P=0.029) و گروه دوم با گروه کنترل (P=0.010) اختلاف معنی داری داشته ولی میانگین گروه اول با گروه دوم اختلاف معنی داری نداشتند (P=0.904).نتیجه گیری: طبق روش های مختلف استفاده شده در این تحقیق، ترکیب مواد استفاده شده برای چسباندن مجدد قطعه دندان نقش مهمی در استحکام شکست نداشته و بنابراین بهتر است روش های چسباندن مجدد قطعه جدا شده به دندان نیز بررسی گردد.

سابقه و هدف: هدف از این مطالعه بررسی خواص مکانیکی کامپوزیت های دندانی قابل سیلان حاوی ترکیب آنتی باکتریال بود. مواد و روشها: مطالعه به روش تجربی و آزمایشگاهی انجام شد ترکیب 3-(2, 5-دی متیل فوران-3-ایل)-1H-پیرازل-5-(4H)-ون. با استفاده از 3-استیل-2, 5-دی متیل فوران، اتیل کلرو فرمات وهیدرازین هیدرات سنتزگردید. شش گروه مورد مطالعه با مخلوط کردن 0تا5 درصد وزنی 3-(2, 5-دی متیل فوران-3-ایل)-1H-پیرازل-5-(4H)-ون و کامپوزیت های قابل سیلان(Tetric Flow, Ivoclar Vivadent, Schaan, Liechtenstein) بوسیله دستگاه High speed mixerدر دمای اتاق و شرایط معمولی از لحاظ رطوبت و دما تهیه گردیدند و با استفاده از استاندارد 4049 تست های استحکام فشاری. کششی قطری و خمشی آنها ارزیابی گردید. یافته ها: با افزایش درصد ترکیب آنتی باکتریال استحکام خمشی کاهش می یابد اما این اختلاف بین گروه 1درصد و شاهد معنادار نبوده (05/0p) نتیجه گیری: ترکیب آنتی باکتریال اگر چه باعث افزایش قابل قبول در خواص آنتی باکتریال کامپوزیت های قابل سیلان دندانی می گردد و در استحکام خمشی و کششی قطری آنها تاثیری ندارد اما کاهش معناداری در استحکام فشاری آنها دارد که می تواند استفاده از این کامپوزیت هارا محدودتر کند.

زمینه: انقباض پلیمریزاسیون یکی از مهم ترین عوامل موثر در ریزنشت کامپوزیت های فشردنی است و برای کاهش آن از روش های مختلفی استفاده می شود که یکی از این روش ها استفاده از کامپوزیت های قابل سیلان است.هدف: مطالعه به منظور تعیین اثر کامپوزیت قابل سیلان بر ریزنشت دو نوع کامپوزیت فشردنی در حفره های نوع دو انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه تجربی در سال 1385 در دانشکده دندان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد انجام شد. حفره های نوع دو با ابعاد مشابه در دو سمت مزیال و دیستال 32 دندان سالم پره مولر فک بالا ایجاد شد. دندان ها به طور اتفاقی به دو گروه تقسیم شدند. سمت دیستال دندان های گروه اول با کامپوزیت60 P  و گروه دوم با کامپوزیت Solitaire ترمیم شد. سطوح مزیال دندان ها هم توسط لاینر کامپوزیت قابل سیلان از نوع flow Filtek همراه کامپوزیت سمت دیستال ترمیم شد. دندان ها پس از کاربرد تغییرات سیکل حرارتی و غوطه وری در متیلن بلو دو درصد، از بعد مزیودیستالی بریده شده و میزان ریزنشت توسط استریومیکروسکوپ با بزرگ نمایی 25x ارزیابی شد. داده ها با آزمون های آماری مجذور کای و دقیق فیشر تحلیل شدند.یافته ها: کامپوزیت قابل سیلان در هیچ کدام از گروه های اول و دوم تفاوت آماری معنی داری در میزان ریزنشت در دیواره های لثه ای و عمودی موازی پالپ ایجاد نکرد.نتیجه گیری: استفاده از کامپوزیت قابل سیلان در میزان ریزنشت ترمیم های نوع دو کامپوزیت فشردنی تاثیری ندارد.

مقدمه: ترمیم های چسبنده در دندانهای خلفی بعد از درمان ریشه میتوانند باعث افزایش استحکام دندان گشته و در ضمن کاهش ریزنشست ترمیم را بهمراه داشته باشند. هدف از این مطالعه ارزیابی تاثیر کامپازیتهای قابل جریان بعنوان یک لاینر و همچنین یک فاکتور اسپلینت کننده داخلی در استحکام شکست دندانهای مولر درمان ریشه شده بعد از ترمیم با آمالگام بود. مواد و روش ها: در این مطالعه که به صورت موازی و مداخله گرانه انجام شد، مقاومت به شکست دندانهای مولر درمان ریشه شده بررسی گردید که دارای تهیه حفرات کلاس II سه سطحی (MOD) و کلاس II سه سطحی بهمراه کوتاه نمودن کاسپهای لینگوال بودند. هر گروه براساس نوع ترمیم به چهار زیر گروه تقسیم شدند: 1 و2) Tetric flow و آمالگام با و بدون پست پیش ساخته 3 و4) کوپالایت و آمالگام با و بدون پست پیش ساخته. گروه کنترل شامل دندانهای مولر سالم و دست نخوده بود. بعد از ترمیم، نمونه ها برای 24 ساعت در درجه حرارت 37 درجه و 100% رطوبت نگهداری شدند و سپس دندانها مستعد 500.000 سیکل جویدن بهمراه استرس حرارتی (55oC, 5oC) گشتند. آنالیز آماری داده ها به توسط آنالیز واریانس و دانکن با ضریب اطمینان 95% انجام شد. یافته ها: دو عامل پست و تهیه حفره به طور معنی داری از نظر آماری بر یکدیگر تاثیر متقابل داشتند (P<0.05). به این معنی که بدون وجود پست ترمیم هایی که کاسپ را پوشش داده  بودند باعث افزایش شکست دندان شدند. پست و تتریک فلو هر کدام به تنهایی تاثیری بر استحکام دندانها نداشتند. گروه کنترل نسبت به گروههای آزمایشی بالاترین استحکام شکست را دارا بود (P<0.05) . نتیجه گیری: در بیمارانی که دچار اکلوژن مناسب هستند کوتاه کردن کاسپهای لینگوال و سپس ترمیم با آمالگام بدون استفاده از پین داخل کانال میتواند روش مناسبی بحساب آید.

زمینه و هدف: اطلاعات کمی از استحکام برشی اتصال ونیرهای پرسلنی به مینا با استفاده از کامپوزیت قابل سیلان به عنوان ماده Luting وجود دارد. این مطالعه با هدف مقایسه اثر کامپوزیت قابل سیلان و سمان رزینی بر استحکام برشی اتصال ونیر پرسلنی به مینا انجام گردید. روش بررسی: مطالعه به روش تجربی و به صورت کارآزمایی آزمایشگاهی یک سو بی خبر انجام گردید. سی عدد دندان قدامی پایین تازه خارج شده گاوی سالم و بدون نقایص مینایی تهیه و به دو گروه تقسیم شدند. دیسک های پرسلنی فلدسپاتی آماده شده با استفاده از دو گروه سمان رزینی Panavia F2 و کامپوزیت قابل سیلان Filtek flow مطابق دستور کارخانه به مینای گاوی متصل گردیدند. نمونه ها به مدت سی روز در آب 37 درجه سانتی گراد نگهداری شده و تحت پانصد سیکل حرارتی قرار گرفتند. سپس به وسیله Universal testing machine برای تعیین استحکام برشی اتصال مورد آزمایش قرار گرفتند. سطوح شکسته شده با استفاده از Stereomicroscop مورد مشاهده قرار گرفته و الگوی شکست برای هر نمونه مشخص شد. از آزمون t برای مقایسه دو گروه استفاده گردید. یافته ها: میانگین استحکام اتصال در گروه Ppanvia F2 برابر 26.42±8.2 و در گروه Fitek Flow برابر 17.25±8.1 مگاپاسکال بوده است. مقایسه دو گروه با استفاده از آزمون t نشان دهنده تفاوت معنی دار آماری بین دو گروه بود (P<0.005) و الگوی شکست در نمونه های گروه اول اکثرا %46.7 به صورت Cohesive و در گروه دوم اکثرا %86.7 به صورت Adhesive بوده است. نتیجه گیری: در محدوده این مطالعه استحکام برشی حاصل از Dual cure panavia F2 به طور معنی داری بیشتر از Light cure Filtek Flow بود.

بیان مساله: فشار انقباض پلیمریزاسیون در کامپوزیت های نوری مهم ترین عامل ایجاد ریزنشت در ترمیم های کامپوزیت است. مهار و آزادسازی این فشار باعث کاهش ریزنشت می گردد.هدف: هدف از انجام این پژوهش، بررسی اثر شدت تابش نور و نیز، کاربرد کامپوزیت فلو بر میزان ریزنشت حفره های کلاس V ترمیم شده با یک کامپوزیت میکروهیبرید است.مواد و روش: در این بررسی تجربی، 56 دندان انسیزور سالم گاو انتخاب گردیده و در سطح باکال آنها حفره های کلاس V با ابعاد استاندارد تراشیده شد. دندان ها به روش تصادفی به چهار گروه 14 تایی بخش شدند. در گروه 1: کیورینگ معمول، در گروه 2 کیورینگ دو مرحله ای (soft-start) انجام و حفره ها با اکسایت (Excite) و کامپوزیت میکروهیبرید تتریک سرام (Tetric ceram) ترمیم شدند. در گروه 3 و 4، مانند دو گروه پیشین، از دو روش کیورینگ استفاده شد، اما در ترمیم حفره ها یک لایه کامپوزیت تتریک فلو (Tetric flow) نیز، به کار رفت. نمونه ها پس از 24 ساعت نگهداری در آب 37 درجه سانتی گراد در زیر 500 سیکل دمایی قرار گرفتند. سپس، 24 ساعت در محلول دو درصد متیلن بلو قرار گرفتند. همه نمونه ها در راستای باکولینگوالی برش داده شدند و برای بررسی نفوذ رنگ، در زیر استریومیکروسکوپ قرار گرفتند. برای مقایسه ریزنشت در میان گروه ها، از آزمون های آماری کروسکال والیس (Kruskal-Wallis) و مان- ویتنی (Mann-Whitney) استفاده شد.یافته ها: ریزنشت در همه گروه ها در لبه لثه ای به گونه ای معنادار بیشتر از لبه اینسایزالی بود (p<0.05). میزان ریزنشت در لبه لثه ای با کاربرد لاینرفلو و کیورینگ دو مرحله ای، افزایشی معنادار نشان داد (p<0.05).نتیجه گیری: بر پایه نتایج این بررسی، کیورینگ دو مرحله ای و کاربرد لاینر فلو باعث افزایش چشمگیر ریزنشت لبه لثه ای گردید.

مقدمه: واکنش پلیمرزیشن کامپازیت رزین ها را می توان با استفاده از الگوی تابشی به کار رفته برای سخت کردن کامپازیت و درجه حرارت کامپازیت در حین سخت شدن کنترل نمود، لذا هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر الگوهای تابشی مختلف و همچنین دماهای متفاوت کامپازیت در حین سخت شدن بر روی ریزنشست ترمیمهای کامپازیت رزین نوری است. مواد و روش ها: در این مطالعه مداخله ای موازی حفرات کلاس 7 بر روی دندانهای مولر کشیده شده انسانی، تهیه شدند (n=200). سپس دندانها، بطور تصادفی و براساس الگوهای تابشی مختلف به کار رفته برای سخت کردن کامپازیت به چهار گروه اصلی [HIP(High Intensity Program), LOP (Low Intensity Program), SUP(Suggested Progressive Program)] وPUL(Plus program) تقسیم شدند و سپس هر گروه براساس دماهای مختلف کامپازیت در حین سخت شدن به پنج زیر گروه و(5oC,20oC,35oC,50oC,65oC) تقسیم گردید. بعد از انجام ترمیم، نمونه ها تحت سیکل حرارتی قرار گرفتند و نفوذ رنگ انجام شد واسترئومایکروسکوپ به منظور ریزنشست مورد مشاهده قرار گرفت و نتایج تحت آنالیز واریانس قرار گرفتند. یافته ها: آنالیز آماری ANOVA کاهش معنی داری در میزان ریزنشست لبه های مینایی و عاجی در گروه های SUP نشان داد. میزان ریزنشست لبه های مینایی و عاجی در گروههای HIP نسبت به سایر گروهها بیشتر بود. بررسی آماری داده ها بیانگر آن بود که تفاوت معنی داری در میزان ریزنشست گروههایی که با دماهای متفاوت کامپازیت رزین در حین سخت شدن ترمیم شده بودند، وجود ندارد. نتیجه گیری: الگوهای SUP با کنترل روند پلیمریزیشن و کاهش استرس های انقباضی ناشی از آن و کاهش ریزنشست می تواند در جهت بهبود کیفی ترمیمهای کامپازیتی بعنوان یک الگوی برتر مدنظر قرار گیرد. همچنین استفاده از کامپازیت از پیش گرم شده یک روش عملی و آسان برای افزایش بهبود خصوصیات کامپازیت محسوب می گردد.

زمینه: ریزنشت در مارجین سرویکال (عاج- سمنتوم) ترمیم های کامپازیت، همواره با شدت بیش تری نسبت به مارجین اکلوزال رخ می دهد و موجب مشکلاتی، چون حساسیت پس از ترمیم و نهایتا عود پوسیدگی می گردد.اهداف: این مطالعه آزمایشگاهی به منظور مقایسه تاثیر استفاده از لاینرهای رزینی (ادهزیو بدون فیلر در لایه های ضخیم، کامپازیت سیلان دار و ادهزیو فیلردار) و لاینرهای گلس آیونومر (معمولی و نور سخت) بر روی ریزنشت دیواره سرویکال ترمیم های کامپازیت کلاس V طراحی گردید.مواد و روش تحقیق: این مطالعه بر روی 30 دندان آسیای سالم انسان انجام شد. حفره های کلاس V به ابعاد اکلوزوجینجیوالی 3mm و مزیودیستالی 5mm و عمق اگزیالی 1.5mm با مارجین سرویکالی 1mm پایین تر از CEJ بر روی سطوح باکال و لینگوال تراش داده شد. سپس دندان ها در 6 گروه آزمایشی به صورت تصادفی ترمیم گردیدند (5 دندان و 10 حفره در هر گروه). گروه 1: سیستم باندینگ + (SBMP) کامپازیت میکروهایبرید (Z250)؛ گروه 2: سیستم باندینگ + (SBMP) دو لایه ادهزیو از سیستم باندینگ (SBMP) فقط در دیواره سرویکال + کامپازیت میکروهایبرید (Z250)؛ گروه 3: سیستم باندینگ + (SBMP) یک لایه ادهزیو فیلردار (PQ1) فقط در دیواره سرویکال + کامپازیت میکروهایبرید (Z250)؛ گروه 4: سیستم باندینگ + (SBMP) یک لایه کامپازیت سیلان دار (Filtek Flow) فقط در دیواره سرویکال + (0.5mm) کامپازیت میکروهایبرید (Z250)؛ گروه 5: یک لایه سیمان گلس آیونومر نور سخت (Fuji II) در دیواره سرویکال + (0.5mm) سیستم باندینگ + (SBMP) کامپازیت میکروهایبرید (Z250)؛ گروه 6: یک لایه سیمان گلس آیونومر معمولی (Fuji II) در دیواره سرویکال + (0.5mm) سیستم باندینگ + (SBMP) کامپازیت میکروهایبرید (Z250). سپس دندان ها به تعداد 500 سیکل بین دو دمای 5 و 55 درجه سانتی گراد تحت سیکل های حرارتی متناوب قرار گرفتند. پس از 24 ساعت غوطه وری در فوشین قلیایی 0.5 درصد، دندان ها در امتداد محور طولی دندان و از وسط هر ترمیم در راستای باکولینگوالی برش داده شدند و با بزرگنمایی 40 برابر توسط استریومیکروسکوپ به وسیله دو نفر جداگانه مورد بررسی قرار گرفتند. میزان نفوذ رنگ، مطابق دستورالعمل ISO TR 11405, 2003 اندازه گرفته شد و آزمون های آماری کروسکال والیس (Kruskal-Wallis) و همچنین من ویتنی (Mann Whitney) انجام شد و سطح آماری p<0.05 معنادار تلقی گردید.نتایج: این تحقیق نشان داد که هیچ یک از روش های فوق نمی تواند ریزنشت را به طور کامل در مارجین سرویکال حذف کند. میزان ریزنشت در گروه اول (SBMP) و دوم (3 لایه لاینر ادهزیو) و چهارم (لاینر کامپازیت سیلان دار) به یک میزان بود (p>0.05). در گروه های سوم (لاینرادهزیو فیلردار) و پنجم (لاینر گلاس آیونومرنور سخت) و ششم (لاینر گلاس آیونومر معمولی) ریزنشت کم تری نسبت به گروه شاهد 1 مشاهده شد (p<0.05).نتیجه گیری: افزایش ضخامت لایه ادهزیو بدون فیلر (3 لایه) و لاینر های کامپوزیت سیلان دار نمی تواند موجب کاهش معنادار در ریزنشت گردند (p<0.05). لاینر ادهزیو فیلردار و گلاس آیونومر معمولی و نور سخت موجب کاهش معنادار در میزان ریزنشت می گردند (p<0.05). لاینر گلاس آیونومر نور سخت در مقایسه با گلاس آیونومر معمولی موجب کاهش بیش تر در میزان ریزنشت می گردد (p<0.05).

سابقه و هدف: مقاومت در برابر سایش کامپازیت جهت حفظ توانایی مضغی و حفظ ارتفاع عمودی اهمیت دارد. هدف از این مطالعه مقایسه مقاومت سایشی دو نوع کامپازیت لابراتواری و یک نوع کامپازیت مستقیم می باشد.مواد و روشها: در این مطالعه آزمایشگاهی از هر کامپازیت (SR Adoro, Clearfil ST, GC Gradia) پنج نمونه به روش لایه ای با نور دهی 40 ثانیه و با ضخامت هر لایه یک میلی لیتر تهیه شد. نمونه ها در دستگاه سایش به ترتیب در دورهای سایشی 5000، 20000، 80000 و 120000 تحت نیروی 6 کیلوگرم و با ساینده ای از جنس کروم کبالت با سطح مقطع نوک 1.98 میلی متر مربع ساییده شدند. قبل و بعد از سایش، نمونه ها توسط ترازوی الکترونیکی با دقت 0.0001 گرم (0.1 میلی گرم) وزن سنجی شده و تفاوت وزنی، مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: در تمامی نمونه های کامپازیتی از وزن اولیه تا 120000 دور، افزایش مقدار سایش از لحاظ آماری کاملا معنی دار بود (P≤0.0001) (کاهش وزن 4.42±1.26 GC Gradia میلیگرم، 6.5±0.89 SR Adoro میلیگرم،4.52±2.14 Clearfil ST  میلیگرم). اگرچه میانگین کاهش وزن بعد از تمامی سیکلهای سایشی در گروه  GC gradiaکمتر ازClearfil ST  و آنهم کمتر از  SR Adoroاست، اما این اختلاف از لحاظ آماری معنی دار نمی باشد.نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان داد که GC gradia وST Clearfil  نسبت به SR Adoro از مقاومت سایش بیشتری برخوردارند. البته تمامی نمونه های کامپازیتی پس از دورهای سایشی دچار سایش مشهودی می شوند.